آنچه بر ما گذشته است، همچو تیر تقدیریست که به قلبمان نشانه رفته باشند، یا تازیانۀ تحقیری که بر تنمان تاخته باشند. ما در استئصال فرار از هویتی که تنها تجربۀ آرام بخش آن پناه به نوستالژی بود، ذره ذره با «وطن گریزی» خو گرفتیم. آنچنان که وقتی ریشه در خاک داشتیم، با اصالتمان غریب بودیم و وقتی «کوچ بنفشهها» را می خواندیم، در افسوس ترک خانه به غم می نشستیم. نه در آغوش وطن جایی باقی مانده بود و نه اشتیاق سفر یاد او را از خاطرمان می شست. گویی سالیان سال لانه هایمان را در جنگلی ساخته بودیم که در شعله های آتش می سوخت و دود آن نشاط زندگانی را بر ما غبارآلود تر از همیشه می کرد. و آنگاه که آوارۀ بیابان ها شدیم، همه جا سراب آشیانه را می دیدیم. گویی باخته بودیم همۀ عشقی را که روزی نثار خزر تا خلیج فارس میکردیم و جانمان فدای خاک پاک میهن بود. چه کردند با ما و چه ساختیم سالها..
امروز برای آنان که در سوگ از دست دادنشان، از فرسنگ ها دورتر، فریاد خشم کشیدهایم و شبانه اشک ریختهایم، آنان که به ما یاد دادند که یک روز آزاده زیستن، به از ده ها سال زندگی در اسارت، برای آنکه دوباره این وطن وطن شود و ما او را دوباره با عشق به یاد آوریم، تبرها را شکستیم و در لا به لای خبرها به عزا نشستیم و باز از نو بر میخیزیم که اکنون دیگر به دردهایمان تنها نمی مانیم، که امروز وسعتمان به عظمت جنگل سرفرازیست که هر روز بزرگ تر می شود.
زنده باد آزادی!
#مهسا_امینی
#زن_زندگی_آزادی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر