تو طهران منی

تو «میدانِ آزادی» هستی
و من صدایِ مسافرکشانی
که در حوالیِ تو
ساربانِ سرگردانند.

تو «برج میلادِ» منی،
غرور یک شهر!
از هرجا که می نگرم
تماشایی می شوی.

تو «سعدآبادِ» منی!
نه فقط من،
همۀ مردانِ تاریخ
عاشقت بوده اند.

تو «طهرانِ» منی!
از لابه لایِ خیابان هایِ شلوغت
جریان می گیرد زندگی؛
و عشق همان جویباری است
که از «خیابان ولیعصر» می گذرد..


سینا توکلی
دوم/آبان/نود و یک

شعروگرافی

واقعیت تلخ است

«اونی که تو اینترنت می شناسی با اونی که تو واقعیته فرق داره.خیلی از آدم ها فقط از دور قشنگند؛نزدیکتر که می شی اولین حسی که بهت دست می ده،حس حماقتیه که تو برداشتِ اول از طرف مقابل داشتی.ما آدم ها ترجیح می دیم واقعیت رو نبینیم و خودمونو با ظاهر قضیه گول بزنیم چرا که واقعیت اکثر اوقات تلخه.»

قدیما همه چیز بهتر بود*

هَمَش شعرایِ توخالی،هَمَش حرفایِ بی منظور
اونی که عاشقش بودیم،شده بین همه منفور
نه سبکی واسۀ خوندن،نه آهنگِ دل انگیزی
هوا بارونی شد بازم،عجب شعرِ غم انگیزی!
هَمَش دلواپسِ عشقُ،هَمَش این قصه هایِ پوچ
من این دردا رُ فهمیدم،پرستویی به فکرِ کوچ
«فریدونِ فروغـــــی» وُ ندایِ گرمِ «فَرُخـــزاد»
صدایِ خوبِ «فرهاد»ی،که دلتنگیُ یادم داد
قدیما «عارف»ی بودُ غمِ سلطانِ قلبهایش
«مهستی» وقتی از بین رفت،نگاهم موند به لبهایش
قدیمی ها گذشتندُ،ولی امروزِ ما باقی
بیا شعری بگیم زیبا،شرابم پر کن ای ساقی!
امیدِ من به این جنگل،همیشه سبز می مونه
قناری جای کفترها،ترانه هاشُ می خونه




*موسیقی داخلی ایران این روزها شاید بیش از هر زمان دیگری مورد تهاجم قرار گرفته است.از طرفی فضای محدودی که هنر و موسیقی را فقط در چارچوب مشخصی می پذیرد و از طرفی دیگر کاهش توقع و انتظارات مردم که رابطه ای مستقیم با کیفیت کارها دارد سبب شده تا موسیقی ایران،جدا از اختلافات سلیقه ای،با افت چشمگیری مواجه شده باشد.ترانۀ «قدیما همه چیز بهتر بود» برداشتی شخصی ست از وضعیت امروز این موسیقی که با وجود استعدادهای فراوان هنوزهم مثل کرمی در پیله به سر می برد. 

سینا توکلی

پانزده/مهر/نود و یک