اندیشه ام غرق در ازدحام رشدی پایدار،
مدادم در تکاپوی بازگویی حقیقت
نبرد انسان در آغوش سرد طبیعت
داستان تکامل آنچه که روح می نامم،
آنچه که به وضوح نمی دانم و گاه به آن چنگ می زنم
و گاه از خودم می رانم.
می کِشم در امتداد صلح،
خط صافیــــــــــــــــ به رنگ شب
یلدا می شوم در مسیر رستگاری
بگذار طولانی بگذرد
آداب شناخت آنکه دوست دارد واقعی باشد
حتی اگر تنها
تا برگی میان برگ ها
تا یکی میان صدها.
من از ضمیری سخن می گویم
نهفته در اعماق نهان وجودم
از او در سیاهچالۀ افکار ناخودآگاه
از آزاده ای در تبعید
از زندانی با حکم انکار
از سرکوب امیال و تشدید.
من از آن ارادۀ مطلق سخن می گویم،
در فنجان تهی شوپنهاور
از تعبیر رویاها،
در چرت سنگین فرُوید
از انفعالات قدرت،
در تراژدی نیچه
حاصل آشنایی خود با نهاد
سالهای افسردگی، ساعات دلپیچه..
و حالا خسته از انفعال جبر
خسته از انزوای خشم، از ارتجاع به درد
می کشد طناب خرد را دست ابرمن.
گرۀ کور وجدان به زلف بلندم
و آنگاه که هستی ام را به آتش کشم
قول! که ابراهیم شوم و آزادمردِ گلستانش.
قول! که پر کشم از زیر خاکسترهمچو ققنوس
قول! که حک کنم بر دیوار قلبم،
که انسان همانقدر شاد است
که دردمند.
همانقدر نادان،
که خردمند.
دی ۱۴۰۰ / برلین
