۱۳۹۳ اسفند ۱۸, دوشنبه

تنها بمان!



تنها، بمان!
و ببین که چگونه در حضورت
گل ها را آب می دهم
چشمانت را خواب
لبانت را بوسه ای آتشین ..
مبادا ببینی کاسۀ کسالت را
با عطش نوشیده باشم و هر شب
پای میز تحریر کوشیده باشم و از غم
هرزه ای روییده باشد، روی مغز بیمارم
مبادا ویرگول را کشته باشی
در مسیر انتزاعی مرگ
و خوانده باشی :
"تنها بمان!"
مبادا دریابی
که دریا بی ساحل نمی ماند ..

زمستان نود و سه / آلمان

در هیچ نظری موجود نیست:
اشتراک در: پست‌ها (Atom)

«بدنی که زندگی می‌کند، روحی که می‌میرد.»

   « بدنی که زندگی می ‌ کند، روحی که می ‌ میرد.» اکنون که می نویسم، انگار در این بیست روز گذشته بیست سال پیرتر شده‌ام. در این روزهای دور از ...

  • می خواهمت هرگز
    میخواهمت هرگز،می بینمت هر جا در یک شب سرد زمستانی تو را می بوسمت درجا. می دانمت هر دم، دم زد به این دردم در یک سحرگاه سکوت و غرق مه ...
  • سیگار!
    منم سیگار و می سوزم،تو دستای ظریف تو تو که خاکسترم کردی،منم تنها حریف تو منی که عاشقت بودم،رو لب های تو تب کردم برایِ بودنِ با تو،چه...
  • دوست داشتن:حسِ فراتر بودن
    عشق نمی تواند منطقی باشد.عشق و منطق اگر متضاد هم نباشند،همراه نیز نمی توانند باشند.عشق حالت ِ اغراق آمیز احساسات است. کسی که عاشق است احسا...