تنهایی

چشمانت انتزاعی ترین تصوراتِ مرا

با ابتدایی ترین ادبیاتِ دنیا درآمیختند

و شعر، سمفونیِ داستانِ غم انگیزی است

که از روزهای بربادرفته حکایت می کند.

اکنون من مانده ام،
تنهاییِ پس از باران
و عکس های سیاه و سفیدی
 که مرورگرِ خاطراتِ تو شده اند. 

از این پس تنها سیگار به پایم خواهد سوخت
و من به همین نیز قانعم
من به همین انزوایِ ناگزیر دل بسته ام
به سردی دستانم، در تاریکیِ مبهمِ خیابان.
فکر می کنم دیگر رنگ چشمانت را از یاد برده ام

و سیاهی شب دیگر مفهومی ندارد

و  حسِّ تلفیقِ نگاه هایمان

دیگر سالیان سال است که در فراسویِ مرزهایِ خاکی 

به دستِ فراموشی سپرده شده است..

اسفند نود و دو / آلمان