۱۳۹۱ مرداد ۲۳, دوشنبه

مرا به یادم آور

مرا به یادم آور
چو برزخی میان عشق و نفرت
بسان تک درختی
که در میان حملۀ ملخ ها
گرفته رو به آسمان خلقت.


به یاد من بیاور
کدام ستاره از میان ما رفت
که عشق ما رسید به این سیاهی
کدام حریف ِ ناکس..
خدا تو خود گواهی.


مرا به یادم آور
که یاد ِ بوسۀ تو بر لبانم
گرفته آه ِ این دل شکسته
تمام ِ شب روانم.


مرا به یادم آور
دراین سرای سرد ِ نابرابر
در این سکوت ِ صبح ِ زود ِ جمعه
شناور،فراتر،رهاتر...

                                                                                                                                                                 سینا توکلی
                                                                                                                                                                                                       بیست و سوم/مرداد/نود و یک-آلمان








هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

«بدنی که زندگی می‌کند، روحی که می‌میرد.»

   « بدنی که زندگی می ‌ کند، روحی که می ‌ میرد.» اکنون که می نویسم، انگار در این بیست روز گذشته بیست سال پیرتر شده‌ام. در این روزهای دور از ...